We denken te makkelijk over opvoeden. Niemand zegt (in mijn ervaring) dat opvoeden makkelijk is, maar toch schatten we het te laag in. Het idee leeft dat opvoeders allemaal ‘maar wat doen’. Veel opvoeders zijn geen professionals en voeden naast hun ‘echte’ werk de kinderen op. Daarnaast is er nog altijd het idee dat ouders zonder betaald werk het makkelijk hebben, al wordt er dan weer niet gezegd dat een dag alleen met de kinderen en het huishouden makkelijk zou zijn. ‘Maar wat doen’ zorgt dat ouders tegen pedagogisch professionals ‘veel plezier’ in plaats van ‘werkse’ terug zeggen. Het zit ‘m in zoveel kleine en grote dingen.
Tegenwoordig spreek ik veel sollicitanten voor de rol van pedagogisch professional. In veel gesprekken hoor ik terug dat er een ambitie speelt niet meer op de groep te werken. Zelf herken ik dat ook, het gevoel daar ‘uit te moeten groeien’. Ik denk dat ik weet waar het vandaan komt. Vanuit hoe laag we denken over opvoeden. Hoe vanzelfsprekend we het vinden dat vooral vrouwen, zorgen. Werken in een zorgende rol is daarmee vanzelfsprekend en de ambitie om die rol te moeten ‘ontgroeien’ voor waardering ook. Professionele opvoeders dragen een bepaalde druk om ofwel met de meest complexe en uitdagende situaties te dealen, of zo snel mogelijk boven de praktijk uit te stijgen.
Alleen; als je als opvoeder stilstaat bij wat je doet en reflecteert op waarom je dingen doet zoals je ze doet, klopt het van geen kant. Als mens leer je je leven lang en ook in het opvoeden blijf je leren. Het is niet makkelijk.
Opvoeden gebeurt in relatie tot anderen. In een gemeenschap. Het onderdeel zijn van een gemeenschap, daar zit de uitdaging én het gevoel van waardering. Daar is opvoeder geen rol om uit te groeien.
It takes a village to raise a child.
Het klinkt zo mooi, maar heb je weleens nagedacht over jouw rol als villager? Waarom zou je daar uit willen groeien?
Momenteel sta ik zelf alleen als invaller op de groep. Dat is in verband met mijn eigen kind op de groep, omdat het voor ons niet prettig werkt. Mijn rol als villager is daardoor tijdelijk minder in het zicht. Toch heb ik de ambitie om in mijn werk weer meer op de groep te staan, náást alle zaken die ik daarnaast doe ‘achter de schermen’ voor het KDV van Sudbury Amersfoort. Het werken op de groep maakt mij beter in het schrijven van beleid dat goed blijft aansluiten op de praktijk. Het houdt het écht pedagogische deel van het werk, en van mij, scherp.
Het maakt mij onderdeel van de gemeenschap die we hebben. Ik wil dat ieder kind en iedere ouder op het KDV mij kent en ik hen. Als onderdeel van de gemeenschap, als iemand met wie je even kunt praten, niet alleen als de kantoormiep die je moet hebben voor de kindplanning.
Dat is mijn rol als villager.
En hoe ziet jouw rol als villager eruit?
Laat een reactie achter