yoni karlas

Mensen hebben ruimte nodig. Kinderen zijn volwaardig mens.

Simpel gezegd, simpel gedacht, maar vaak minder simpel waar te maken. Vooral in hiërarchische systemen staat ‘elkaar te ruimte geven’ tegenwoordig hoog in het vaandel, maar geld het zelden voor iedereen. Wat voor ruimte eigenlijk? Waarvoor? Wie is er eigenaar van die ruimte? Klopt dat wel?

Ik geloof niet in kinderen ‘even laten uitrazen’. Niet in vaste schema’s en ontwikkelingsgerichte activiteiten.

Ik geloof in ruimtes die inspireren, intrinsieke motivatie en de kracht van een gemeenschap. Dat klinkt mooi, maar wat zeg ik nu eigenlijk?

Ruimtes die inspireren. De ruimte wordt vanuit de visie van Reggio Emilia geduid als ‘de derde pedagoog’ of ‘the third teacher’. (Nu is een teacher iets anders dan een pedagoog, maar daar schrijf ik wel een keer een blog over. #vandehakopdetak). De eerste pedagoog is de persoon die het goede voorbeeld geeft, meestal iemand die meer ervaring (met iets) heeft dan jij zelf. De tweede pedagoog zijn de peers. Mensen met ongeveer evenveel ervaring, meestal leeftijdsgenoten, waarmee je op hetzelfde level zit qua kennis, expertise of vaardigheid en aansluiting kunt vinden. De derde pedagoog is de ruimte. Veelal gaat het om de fysieke ruimte om je heen die bepaalt of jij je ergens fijn en vrij voelt. Daarnaast zit die ruimte ‘m in beleidszaken; zijn er regels of afspraken die jouw vrijheid en gemak in de weg zitten?

Intrinsieke motivatie. Ieder mens heeft de behoefte om zich te ontwikkelen, vooruit te komen en nieuwe dingen te ondernemen. MITS zij hiervoor de ruimte hebben. Deze ruimte komt heel vaak in het gedrang, met name door anderen die zeggen wat je moet kunnen/leren/doen. Van jongs af aan leren we het tegenwoordig af om initiatief te tonen. Steeds jonger moeten kinderen en ouders voldoen aan gemiddeldes, omdat er anders reden is tot zorgen. Als ouder heb je hierdoor minder ruimte in je ouderschap. Je raadt het al; je kind heeft dan ook minder ruimte.

De kracht van gemeenschap. Een uitspraak die ik veel hoor en zie op de socials is “It takes a village to raise a child.” Ik ben het hiermee eens. Dat gezegd hebbende; we zijn het verleerd. Het zal vele jaren duren en nog veel meer hard werk kosten voor hier verandering in komt. Hopeloos zou je bijna kunnen zeggen.
Bijna, want het kan wel! Het is een kwestie van een hele grote zware knop omzetten in je denken. In onze taal zit het beginnetje al: “Laat het weten als ik iets voor je kan doen!” en “Ik hoor het wel als je mij nodig hebt!” De knop: Doe het daadwerkelijk. Kijk niet eerst naar honderd manieren om het zelf op te lossen, maar vraag het eerst aan de mensen om je heen.
Laat het weten wanneer je mensen nodig hebt, voor het minste of geringste, niet alleen wanneer het écht niet anders kan. Als je ziek bent, kunnen mensen voor je koken. Als je veel te doen hebt, kunnen mensen voor je oppassen. Als je iets nodig hebt van de winkel, kunnen mensen het voor je meenemen. LAAT HET WETEN! Hoe blij ben je zelf als je iemand kunt helpen? Hoe vaak denk je “Had het dan aan mij gevraagd!” en hoe vaak zou je dat zelf gedaan hebben in dezelfde situatie?

Er is nog veel meer dat ik kan zeggen over mijn visie, maar dat krijgt later wel vorm. Voor nu: Heb je interesse hier met mij over te praten? Ik sta altijd open voor een walk&talk. Dus laat het weten ;)